Bohaterowie literatury polskiej
W początkach literatury polskiej trudno w zasadzie wskazać konkretnych bohaterów literackich, może poza Panem, Wójtem i Plebanem, jednak wielu z was mogłoby to nazwać nadużyciem. Prawdziwi bohaterowie pojawiają się w zasadzie dopiero w dobie romantyzmu. Kreują ich Adam Mickiewicz i Juliusz Słowacki. W przypadku tego pierwszego warto wskazać przede wszystkim na „Pan Tadeusz„, gdzie pojawiają się postaci Jacka Soplicy i Tadeusza, ale również postaci kobiece – Telimena i Zosia. Ponadto warto wspomnieć o Konradzie z „Dziady” oraz o Konradzie Wallenrodzie. Juliusz Słowacki to przede wszystkim tacy bohaterowie jak Kordian z dramatu pod tym samym tytułem, ale również Anhelli i Beniowski, którym poświęcił poematy. Galerię bohaterów literackich dostarczyli nam również pisarze doby pozytywizmu. Przede wszystkim mamy tutaj zatem postaci z kart powieści Henryka Sienkiewicza. Są to między innymi Jan Skrzetuski, Michał Wołodyjowski i Andrzej Kmicic, czyli bohaterowie słynnej trylogii. Spośród nich najciekawszy wydaje się bohater „Potopu”, czyli Andrzej Kmicic, którego przemiana duchowa przebiegała bardzo podobnie jak w przypadku Jacka Soplicy, choć śledzimy ją całą na kartach powieści. U Sienkiewicza pojawiają się również ważne postaci kobiece, takie jak Oleńka Billewiczówna w „Potopie” czy Danusia i Jagienka w „Krzyżakach”. Z kolei u Bolesława Prusa w „Lalce” obok Stanisława Wokulskiego występuje Izabela Łęcka, swoją kokieteryjnością nawiązująca w pewnym sensie do Telimeny. Prawdziwymi, bo autentycznymi bohaterami są natomiast Zośka, Alek i Rudy z „Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego.